Meşgul Sinyali | Dijital Pazarlama | Sosyal Medya | Viral Pazarlama | Online İtibar Yönetimi

Bugünden yaklaşık 1.5-2 sene önce Facebook, kendi platformu için geliştirme yapan ajanslara akredite verme amaçlı bir program başlattı: Preferred Developer Consultant programı. Bu program ilk açıldığında da toplam 49 ajans programa dahil edildi. Bu ajanslardan biri de, bir Türk dijital ajansı olan Promoqube.

Bu yazı için yazdığım başlık kesinlikle bir aldatmaca değildir!
Bu yazı için yazdığım başlık ülkemizde firmaların sosyal medyadan korkmalarının başlıca sebeplerini anlatmaya çalışmak için izlediğim bir “ayartma” stratejisidir. Firmaların sosyal medya ajanslarına güvenmemesi, sosyal medyadan korkması ve bu konuda bütçe ayırmamalarının belki de yegane sebebi, izlenen yanlış stratejilerdir.

Haftasonu ve Zafer Bayramı tatilinden sonra ilk yazımın biraz daha yumuşak birşey olmasını istedim. Sizi teorilerle sıkmak yerine, en iyi sosyal medya kaynaklarının Facebook fan sayfaları ve Twitter hesaplarını incelemek iyi olabilir diye düşünüyorum.
Yorum yapmayacağım, ancak benim atladıklarım varsa, lütfen yorum bölümüne siz de bildiğiniz kaynakları yazın ki, bu sayede burada Türkçe bir sosyal medya kaynak listesi çıkarmış olalım. Benim atlayacağım iyi kaynaklar da olacaktır.

Twitter’da kullanıcılarını kendine bağlamak için Facebook’un seçtiği yöntemi uyguladı. Twitter Tales isimli yeni bölümünde Twitter, kullanıcılarının Twitter ile ilgili hikayelerini yayınlamaya başladı.

Facebook kullanıcılarının, Facebook sayesinde yaşadıklarını anlattıkları ve bu sayede diğer kullanıcılara da ilham verebilecek olan hikayelerini yayınladığı Stories, şimdi de Twitter’da Tales halini aldı.

Dövüş Kulübü, Benjamin Button’ın Tuhaf Hikayesi gibi filmlerden tanıdığımız yönetmen David Fincher’ın çektiği ve Facebook’un kurucusu Mark Zuckerberg’in hikayesini anlatan film, yayınlanan fragmanları ile çoktan karanlık bir film olduğunu ve Zuckerberg’in kötü yanlarını göstermeyi başardı gibi. Daha fazla ne söylenir bilmiyorum filmi izlemeden önce, ancak fragmanını tekrar izlemekte fayda var.

Bu yazı Peggy Orenstein tarafından yazılmış ve 30 Temmuz 2010 tarihinde New York Times gazetesinde yayınlanmıştır.
Fiilen, Twitter, sahne makyajını kalıcı hale getiren ve sadece insanın genelini ve özelini ayıran çizgileri değil aynı zamanda insanın özüyle yapaylığı arasındaki çizgileri de flulaştıran bir araçtır. Eğer bir zamanlar tüm dünya sahne imişse, şimdi bir reality show: hepimiz vesikalık pozlar veren, ancak kameradan haberi olmayan aktörleriz.

“Gruplar, oluşmalarını ve varlıklarını sürdürmelerini zorlaştıracak şekilde karmaşıktır; geleneksel kurumların kalıplarının büyük bölümü bu zorluklara bir yanıttır. Yeni sosyal araçlar, yeni grupların oluşumunu sürekli kılmak için basit bir paylaşımı kullanmak gibi, yeni grup oluşturma türlerine olanak tanıyarak, bu külfetlerin bazılarını hafifletir”. Clay Shirky (Herkes Örgüt, Optimist Kitap) Öncelikle neden bahsetmek istediğimi anlatan bir şemayı göstermek [...]

Sosyal paylaşım sitelerinin yaygınlaşmasıyla birlikte tartışılmaya başlanan ve uzun yıllar da tartışılmaya devam edilecek en önemli konulardan biri hepimizin bildiği gibi: “gizlilik”. Hiç birimiz, yaptığı her şeyin herkes tarafından bilinebilmesi durumuna sıcak bakmıyoruz. Fakat ironiktir; çoğumuz ya ne yapacağımızı bilmediğimizden, ya da umursamadığımız için gizliliğimizi korumak adına bir girişimde bulunmuyoruz.

Gelin, Türkiye’deki en çok kullanılan sosyal paylaşım sitesi “Facebook”un yaklaşık 1 ay önce duyurduğu “yeni gizlilik ayarları”na ve bu ayarları nasıl değiştirebileceğimize yakından bir göz atalım.