Meşgul Sinyali | Dijital Pazarlama | Sosyal Medya | Viral Pazarlama | Online İtibar Yönetimi

Bu yazıma iki farklı örnekle başlayacağım;

Çok pahalı bir saati olan bir adam düşünün. Ölüyor. Saatinin pili uranyumdan yapılmış durumda ve saniyenin binde biri hata payıyla zamanı gösteriyor. Adam ölüyor ve saati sonsuza kadar çalışıyor, üstelik adam da ölü kaldığı süre boyunca – sonsuzluk – saati binde bir hata payıyla takip ediyor.

Teknolojik olanaklar yokken şöyle deniyordu: Amaç araçları haklı gösterir. Bugün artık amacımız olmadığı için, şöyle diyoruz: Araçlar amacı haklı gösterir.
Ne biri, ne de ötekisi genelgeçer/toplumsal ahlaka aykırı.
Kesinlikle ahlaka aykırı olan, ikisi arasında çelişki bulunmaması: Amaçlar ve araçlar artık birbirlerine aldırış etmiyorlar. Kısacası artık aynı düzende değiller.

Geçenlerde başlığı-lazım-değil bir yazı yazdıktan sonra birçok tartışmaya sebep gösterilmiştim ve çok şaşırdığım bir şekilde yalnız da bırakılmadım. Bir yandan tüm destek verenlere teşekkür ederken, diğer yandan da “siyaseten yanlış” olmayı düşündüm. Bahsetmeye çalıştığım şey yanlış sosyal medya stratejisinin zararlarıydı. Fark ettim/hatırladım ki olumsuz/kötü örneklemeler, bir yandan tartışmaları yanında getirirken, rekabet konusunu da kurcalıyor ve örneklemeyi yapan insanı da (bu durumda beni) siyaseten yanlış bir konuma sokabiliyor.

Bu yazı için yazdığım başlık kesinlikle bir aldatmaca değildir!
Bu yazı için yazdığım başlık ülkemizde firmaların sosyal medyadan korkmalarının başlıca sebeplerini anlatmaya çalışmak için izlediğim bir “ayartma” stratejisidir. Firmaların sosyal medya ajanslarına güvenmemesi, sosyal medyadan korkması ve bu konuda bütçe ayırmamalarının belki de yegane sebebi, izlenen yanlış stratejilerdir.

İnternet kitleler tarafından kullanılmaya başlamadan önce, kitle iletişim araçlarının gönderdiği mesajlara “maruz kalan” insanlar, internet ile birlikte o mesajlara nasıl cevap vereceklerini öğrendiler ve cevap vermeye başladılar. Yakın zamanda ise kullanıcılar her geçen gün daha da bilinçlendikleri için, o mesajları kendileri yaratır oldular. Yani bilginin üretimi misyonu, bu sefer de kullanıcıya geçmiş oldu. Durum böyleyken de, kurumlar tarafından üretilen mesajlar anlam kaybetmeye başladı. Çünkü o mesajı kullanıcının kendisi de üretebilirdi.

İyi haberlerimiz ve kötü haberlerimiz var. Önce kötü haber: bazen markanızla ilgili kötü haberler vermek zorunda kalabilirsiniz. İyi haber ise, “Yönetim Bilimi” araştırmalarına göre kötü haberleri iyi bir şekilde vermek mümkün.
Kötü haberleri verme sanatının ana ilkesi ise, kötü haberin içindeki (ufak da olsa) olumlu beklentileri öne çıkararak kötü haberin etkisini yumuşatmaktan geçiyor.

Haftasonu ve Zafer Bayramı tatilinden sonra ilk yazımın biraz daha yumuşak birşey olmasını istedim. Sizi teorilerle sıkmak yerine, en iyi sosyal medya kaynaklarının Facebook fan sayfaları ve Twitter hesaplarını incelemek iyi olabilir diye düşünüyorum.
Yorum yapmayacağım, ancak benim atladıklarım varsa, lütfen yorum bölümüne siz de bildiğiniz kaynakları yazın ki, bu sayede burada Türkçe bir sosyal medya kaynak listesi çıkarmış olalım. Benim atlayacağım iyi kaynaklar da olacaktır.

Twitter’da kullanıcılarını kendine bağlamak için Facebook’un seçtiği yöntemi uyguladı. Twitter Tales isimli yeni bölümünde Twitter, kullanıcılarının Twitter ile ilgili hikayelerini yayınlamaya başladı.

Facebook kullanıcılarının, Facebook sayesinde yaşadıklarını anlattıkları ve bu sayede diğer kullanıcılara da ilham verebilecek olan hikayelerini yayınladığı Stories, şimdi de Twitter’da Tales halini aldı.